پس از تولید در کبد، اوره در خون ادغام می شود (غلظت بدن انسان بین 2.5 تا 7.5 میکرومول در لیتر) و در نهایت از طریق کلیه ها از طریق ادرار دفع می شود. مقدار کمی اوره از طریق عرق دفع می شود.
زیست شناسی از دی اکسید کربن، آب، اسید آسپارتیک و آمونیاک برای سنتز اوره استفاده می کند. مسیر متابولیکی که سنتز اوره را تقویت می کند یک آنابولیسم است که به آن چرخه اوره می گویند. این فرآیند انرژی مصرف می کند، اما ضروری است. از آنجایی که آمونیاک سمی و یک متابولیت رایج است، باید از بین برود. هنگامی که کبد اوره را سنتز می کند، به عنوان تنظیم کننده به N{4}}استیل گلوتامات نیاز دارد.
مواد زائد حاوی نیتروژن سمی هستند و در اثر کاتابولیسم پروتئین ها و اسیدهای آمینه تولید می شوند.
عمل آمینو فرآیندی است که در آن اسیدهای آمینه حذف می شوند. ترکیبات حاوی نیتروژن-تولید شده توسط این فرآیند به اوره در کبد و قسمت آزاد نیتروژن به قند یا چربی و غیره تبدیل می‌شود. بیشتر موجودات زنده باید دوباره پردازش شوند. موجودات دریایی معمولاً مستقیماً به شکل آمونیاک در آب دریا تخلیه می شوند. موجودات زمینی آمونیاک را به اوره یا اسید اوریک تبدیل کرده و سپس آن را دفع می کنند. پرندگان و خزندگان معمولا اسید اوریک را دفع می کنند، در حالی که سایر حیوانات (مانند پستانداران) از اوره استفاده می کنند. استثناء قورباغه های آبزی هستند که آمونیاک دفع می کنند، اما در فرآیند دگردیسی، اوره دفع می کنند. سگ های دالماسی عمدتا اسید اوریک را دفع می کنند، نه اوره، زیرا ژن آنزیم تبدیل کننده در چرخه اوره شکسته شده است.
پستانداران اوره را به عنوان یک واکنش حلقوی در کبد تولید می کنند. این چرخه برای اولین بار در سال 1932 پیشنهاد شد و نقطه شروع واکنش تجزیه آمونیاک بود. پس از روشن شدن نقش سیترولین و اسید آرژنینوسوکسینیک در دهه 1940، به طور کامل درک شد. در این چرخه، گروه‌های آمینه آمونیاک و L-اسید آسپارتیک به اوره تبدیل می‌شوند و واسطه‌ها L-اورنیتین، سیترولین، L{7}}آرژنین{8}}اسید سوکسینیک و L{9}}آرژنین هستند.
چرخه اوره راه اصلی برای پستانداران و دوزیستان برای دفع مواد زائد متابولیک نیتروژنی است. اما همین امر در مورد سایر موجودات مانند پرندگان، بی مهرگان، حشرات، گیاهان، مخمرها، قارچ ها و میکروارگانیسم ها صادق است.
اوره اساساً ضایعات زیست شناسی است، اما هنوز ارزش مثبتی دارد. به عنوان مثال، اوره در لوله‌های کلیوی به قشر کلیه وارد می‌شود تا غلظت اسمزی آن افزایش یابد و نفوذ آب از لوله‌های کلیوی به بدن برای استفاده مجدد افزایش یابد.
